Wat betekent een indexatieclausule in mijn contract?

Een indexatieclausule verhoogt de prijs automatisch elk jaar

Een indexatieclausule is een afspraak in het contract die de prijs elk jaar automatisch aanpast, meestal aan de inflatie. De leverancier hoeft daarvoor niets te vragen: de clausule staat al in het contract dat is getekend, en de verhoging volgt daaruit vanzelf. Vaak wordt hiervoor een vaste index gebruikt, zoals het prijsindexcijfer van het CBS. Dat cijfer laat zien hoeveel duurder de kosten van levens gemiddeld zijn geworden, en de prijs in het contract stijgt met hetzelfde percentage.

Dit is dus iets anders dan een leverancier die zomaar besluit de prijs te verhogen. Bij indexatie ligt vooraf al vast hoe de verhoging wordt berekend; er is geen apart besluit voor nodig. Wie zich afvraagt of een leverancier de prijs zomaar mag verhogen, moet dus eerst kijken of er een indexatieclausule in het contract staat. Staat die er, dan is de jaarlijkse verhoging meestal toegestaan, mits die is berekend zoals de clausule zegt. Klopt de berekening niet, of wordt er een hoger percentage gebruikt dan de afgesproken index aangeeft, dan is dat een ander verhaal — zie daarvoor de uitleg over een verhoging die hoger is dan de index.

Waar de grens ligt: artikel 6:237 Burgerlijk Wetboek

Een indexatieclausule is op zichzelf niet verboden, maar de wet stelt wel een grens aan bedingen die in het nadeel van de ene partij werken. Artikel 6:237 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek noemt een lijst van bedingen die vermoed worden onredelijk bezwarend te zijn, waaronder een clausule die de ene partij het recht geeft de prijs binnen drie maanden na het sluiten van het contract te verhogen, zonder dat de andere partij dan mag opzeggen. Dit vermoeden geldt vooral bij algemene voorwaarden tussen een bedrijf en een consument; bij zakelijke contracten tussen ondernemers ligt dat genuanceerder, en is het van de precieze afspraak afhankelijk of een beroep op dit artikel opgaat.